Scrap-a-ganza

Zo, het weekend waar we zo lang naar uitgekeken hadden, is weer achter de rug. Scrap-a-ganza is de jaarlijkse afspraak met Amerikaanse beroemdheden om weer wat inspiratie op te doen.

Samen met Ann en Nancy ben ik op vrijdagavond doorgereden. Ik had al om 19u mijn eerste workshop, maar ik wist dat ik daar niet op tijd zou geraken. En daarna begon mijn eerste albumtrack, van CD Mukovsky. Maar omdat ik graag zo veel mogelijk workshops wilde volgen, heb ik mezelf nog een tweede keer ingeschreven voor de zaterdag, zodat ik maar één deel van de albumtrack kon volgen. Gelukkig kregen we de belangrijkste tips en technieken op vrijdagavond, de 2 andere sessies was het toepassen hiervan. En aangezien ik toch geen foto’s bij me had, was dit nu niet zo erg. Maar CD is echt een toffe madam, heel vriendelijk, en ook haar man was van de partij om het materiaal uit te delen en rond te lopen met haar layouts. Els was er al vroeger dan ik, en Martine kwam op het einde van de workshop toe, en toen zijn we maar met z’n allen op de foto gaan staan met haar.

Na de workshop was het hoog tijd om onze kamer op te zoeken, maar aangezien we nog dorst hadden, wandelden we naar de cropruimte. Helaas was toen niets meer te krijgen, de bar was al dicht. Dus zat er niets anders op dan naar de kamer te gaan, en onze goodiebag te bekijken. Tja, op zich zijn er altijd dingen bij die je niet leuk vindt, maar met z’n drieën hebben we toch nog wel het een en het ander kunnen ruilen, en zo was iedereen weer tevreden natuurlijk. En toen nog een beetje gekletst en gesnoept (want we hadden nauwelijks wat gegeten, en géén drinken gekregen...), niet te lang, want we moesten fris zijn voor de zaterdag!

Ik had me bij mijn inschrijving vooral gebaseerd op leerkrachten, zo wil ik steeds de workshops van Karen Burniston en Rusty Pickle volgen, omdat ik weet dat die altijd schitterende projecten hebben. En verder kies ik ook wel eens op merken, omdat die vaak leuke prijzen weggeven tijdens de workshops. Maar dat zou ik beter niet meer doen, want dit viel nogal tegen deze keer. De workshop van Making Memories was op zich wel leuk, maar wéér met de Tagmaker, zoals het de vorige keren ook was. En een layout vol zo’n tags, met een minuscule foto, dat is ook al niet aan mij besteed. Dus heb ik maar weer mijn eigen ding gedaan! Een spread, met een klein beetje roze, en een aantal van die tags. Maar die houd je nog van me tegoed hoor!

De tweede workshop van de dag was er eentje van Scenic Route. Deze had ik ook gekozen op basis van merk, omdat Scenic Route samen met Basic Grey nu eenmaal mijn grote favoriet is. We gingen aan de slag met de scrapstrips, en in een mum van tijd hadden we 6 layouts gemaakt. Dat is helemaal mijn ding: snel leuke layouts maken zonder foto’s! Daar was ik superblij mee, des te meer omdat ik niets heb met mini-albums en decoratieprojecten. Op het einde van de workshop kon ik gewoon blijven zitten, want ik had nog een workshop van Scenic Route. Martine kwam er toen ook bij zitten. En helaas, het was wel een miniboekje zeker, maar wel eentje over vrienden. Maar toen had ik het lumineuze idee om er een vriendenboekje over het weekend SAG van te maken, dus meteen gebruiken was de boodschap. Het zal dan ook de eerste keer dat ik foto’s van SAG volledig zal scrappen, ik heb wel zo links en rechts een keer wat gescrapt ter plaatse, maar dat is hetzelfde niet natuurlijk. Maar dit boekje zie ik wel een keer zitten om volledig af te werken! Met één van de bladzijden heb ik dan de rest van het weekend rond gelopen om handtekeningen te verzamelen van alle leerkrachten van het weekend, en dat is me ook gelukt. Maar over de projecten volgen later wel nog foto's!

Onze magen begonnen na een voormiddag scrappen zich ook te roeren, dus hoog tijd voor de lunch. Het was heel wat minder dan de voorgaande keren, geen uitgebreid warm buffet, maar wel een broodjesbuffet met de keuze uit welgeteld 3 soorten… We zaten gezellig met z’n allen samen: ikke, Martine, Els, Ann, Nancy en Lotte, die voor de gelegenheid een dagje wou proberen.

Na de middag was het de beurt aan mijn 2^de albumtrack, die van Donna Downey. En het begon al goed, we kregen enkel het album, de pakketten bleken er niet te zijn. Gelukkig was het binnen de 10 minuten opgelost, maar kom, stel je voor dat ze er niet waren! Donna is ook een ontzettend leuke vrouw, en ze stelde haar album voor: een jaaroverzicht met een spread voor iedere maand. Tja,wat moet ik daar nu mee? Niet echt mijn ding, want ik had ook geen foto’s mee daarvoor.

Maar toen kreeg ik wéér een lumineus idee (het was wel mijn dagje van de lumineuze ideeën!). Waarom geen album voorbereiden voor de wereldreis? Want als ik foto’s van 7 maand ver zal moeten scrappen, ga ik wel nog een tijdje bezig zijn. Maar de mensen gaan toch al graag een resultaat zien. Dus heb ik al de pagina’s voorbereid, voor elke maand dat we op reis zijn. Dat wordt de rechterpagina, met strookjes papier en de maand gestempeld. Op de linkerpagina komt dan een collage met de foto’s van die maand. Ik zal misschien wel meer foto’s hebben dan dat, maar dan is het een kwestie van echt de mooiste te selecteren voor erin. Het papier waar we de stroken van moesten snijden, waren helemaal mijn kleuren, behalve eentje, dat was met roze. Dus heb ik maar dat veranderd in een kleurtje wat ik gelukkig nog gekocht had, zodat het echt alleen maar mijn kleuren zijn: bruin, groen en blauw. Vol enthousiasme ging ik aan de stempel na het snijden van de papiertjes, maar ik was een beetje te snel. Ik was zodanig in de ban van het album van Donna, dat ik toch wel november 2007 stempelde! Tja, verkeerd jaar, dus maar even overnieuw gemaakt. Dus volgend jaar deze tijd, als ik terug ben van de wereldreis, kan ik een aantal foto’s selecteren, opkleven en meteen heb ik dan een album klaar! Want van scrappen zal er de eerste maanden na de reis toch niet veel van in huis komen, aangezien ik vanaf juni meteen weer begin te werken in de horeca.

Deze keer kan ik wel al tonen wat ik gemaakt heb, omdat ik ter plaatse er al een foto van genomen had. Maar jullie zullen nog ruim een jaar moeten wachten om de afgewerkte versie te zien!!!

En daarna ook op de foto met Donna. Zij is ook een toffe en leuke lesgeefster, en we hebben zelfs 2 foto's gemaakt: "fat one" (= links) en "slim one" (= rechts). Wat moet je doen om er dunner uit te zien op de foto?

• Buitenste voet vooruit
• Hand op je bil van dat been leggen
• Schouders beetje tegen elkaar drukken
• Voorover leunen
• Kin omhoog
• Tong tegen je verhemelte

En, vind je dat het gelukt is???

Na de workshop van Donna had ik wat vrije tijd, die ik gebruikte om nog wat te shoppen. Ik had op vrijdag al een aantal leuke stempels weten te bemachtigen, vooral clear stamps met als thema reizen, van merken waar ik zelf niet kan aan geraken. Stempels zijn uiteraard wel een dure aankoop, maar al bij al ben ik qua uitgaven toch nog binnen de perken gebleven.

En natuurlijk mocht ook de traditionele pizzaboxshopping niet ontbreken, ik heb weer mijn collectie Scenic Route aardig kunnen aanvullen. Ik ben later op de avond nog een keertje terug moeten gaan, omdat ik nauwelijks effen papier had, want door de workshop van Layle van Scenic Route was ik in de mood om nog meer layouts te maken.

Ik had nog een workshop op het programma, “Never judge a book by its covers”, een zwart album in een lederen doos. Op zich wel ontzettend mooi, maar wat moet ik er mee doen? Ik ben zo iemand die vooral graag layouts maakt, en ik weet dat mini-boekjes toch maar stof vergaren in de kast. En wat meer is, trouwens ook iets typisch van Bazzill, is dat ze materiaal voorzien voor 2 layouts in het boekje, maar de rest moet je zelf verzinnen en vooral kopen… Nu, Els vond deze workshop heel mooi en wou die achteraf ook kopen, maar die waren helaas niet beschikbaar. Dus heb ik haar maar mijn exemplaar doorgegeven, heb liever dat iemand het kan gebruiken dan dat het blijft liggen (en mijn kasten liggen al zo vol!)

Dan begon onze maag weer in opstand te komen, dus hoog tijd voor het avondbuffet. Maar net als ’s middags was het tegen gevallen, één soort vlees en één soort vis, en verder nog wat aardappelen en pasta, beetje groentjes maar ook niet overdreven veel keus. Bij de vorige edities was dat allemaal veel beter dan nu, maar ja. De pizzaatjes smaakten nog het best van al. En dan konden we er weer verder tegenaan.

En als laatste van de avond hadden we een ontzettend leuke layout van Karen Burniston, hoewel ze als leerkracht niet zo aangenaam is, maar kom. Haar projecten zijn wel altijd in orde. En zoals we van haar gewoon zijn: een interactief project met 2 grote bogen waar je ook een panoramafoto op kwijt kunt, ook weer een techniek ook meerdere foto’s op één pagina te verwerken op een leuke manier.

Na de workshop kwamen we weer samen in de cropruimte. Net als de avond ervoor waren we behoorlijk dorstig na de dag. We haalden enkele glazen voor aan tafel, en Nancy ging twee flessen halen in de koelkast. Maar plots ging iemand van de bediening aan de bar haar achterna en zei dat de bar gesloten was. Ik ben dan in een Spaanse furie geschoten, ben op de bar toegestapt (waar de dame ondertussen de flessen van Nancy had neergezet) en heb de flessen gewoon meegenomen aan tafel, en ze uitgeschonken. Tja, iedereen van onze tafel was ontzettend geschrokken, ze hadden mij nog nooit zo gezien. Nu, in normale omstandigheden is dat niet nodig, maar ik vond het verschrikkelijk dat we twee dagen na elkaar om 22u (net terug van de workshop dus) geen drinken meer kregen. De manager werd erbij gehaald, en ook Ben van de organisatie, en toen heb ik nogmaals mijn relaas gedaan dat het helemaal niet kan dat we geen drinken krijgen, terwijl we nota bene zoveel betalen voor een zogenaamde “all-in” formule. Na heel wat heen en weer gebabbel werd er uiteindelijk besloten dat iedereen nog tot 23u kon drinken. Gelukkig maar. Ik stond minuten na mijn optreden nog te bibberen… Maar ik kan er niet tegen als er ons onrecht aangedaan wordt, en dat idee had ik dus wel. Dus scrapvriendinnen, bij deze wil ik me nog eens verontschuldigen voor mijn gedrag, maar zo ben ik normaal dus niet!

Voor de rest van de avond hebben we ons nog goed geamuseerd. Ik ben lekker aan de slag gegaan met mijn lievelingspapier, en nog een aantal layouts gemaakt, terwijl de anderen bezig waren met nog wat projecten af te werken.

Ik weet niet meer precies tot hoe laat we in de cropruimte gebleven zijn, maar er schoten toch niet te veel tafeltjes nog over toen we besloten ons bedje op te zoeken. Maar uit ervaring weet ik dat ons bedje opzoeken geen synoniem is van slapen. Eerst nog wat met het licht aan gekletst, en daarna met het licht uit. Bij momenten was het weer hilarisch, gieren van het lachten, onnozele kinderliedjes zingen en nog meer gieren van het lachen. Ocharme onze buren! Maar uiteindelijk zijn we dan toch in slaap gesukkeld.

Gelukkig moesten we er op zondagmorgen niet te vroeg uit, aangezien de eerste workshop om 10u pas was. Dus lekker rustig een douche genomen, met z’n drietjes gaan ontbijten en aangeschoven bij Ann en Nancy, onze spulletjes in de auto gelegd en dan kon het scrapplezier weer beginnen. En we besloten die dag alle drie onze crocks aan te doen, dus een foto van onze gezamenlijke voetjes mocht ook niet ontbreken.

De eerste was héél relaxed, een beetje té naar mijn zin, maar de leerkracht maakte veel goed. Ik had van Vicki Boutin al wat werk gezien in Scrapbooks Etc., maar haar project was eerder eenvoudig voor een gevorderde scrapper. Maar ja, ze had het ook niet echt zelf gekozen, de producten werden haar toegestuurd, en daar moest ze iets mee verzinnen. En er was ook weer teveel roze naar mijn goesting, dus heb ik dat ook maar weer een beetje aangepast naar iets wat ik wel kan gebruiken. En ook met haar wou ik op de foto, dus Vicky en Vicki!

En dan volgde daarna ook mijn andere favoriet: Lance van Rusty Pickle. Hij was op de vorige workshop iets te laat aangekomen, maar zoals we al weten: hij houdt er een razend tempo op na! Dit was niet anders met dit miniboekje. Tja, weer niet echt mijn ding, maar allé… Het is een kleurenalbum geworden, en wie weet doe ik er ooit wat mee.

Tussen de twee workshops van Lance was het lunchpauze, maar omdat het in dezelfde ruimte was, zijn we maar een bordje broodjes gaan halen om daar op te eten.

Ik begon al aardig moe te worden, en dan kan ik twee dingen doen: ofwel ben ik mega-lastig, ofwel doe ik mega-onnozel. Wel, tijdens de workshop van Lance was het dat laatste!!! En blijkbaar werkte dat aanstekelijk.

Als laatste hadden we een workshop in twéé delen, een grote kubus als opbergdoos, helemaal in mijn kleuren. Maar we besloten om het laatste deel niet meer te volgen, de meeste dingen konden we thuis wel nog verder opkleven, want er wachtte ons ook nog een lange rit naar huis. En ook daar was het weer ambiance troef!

Maar ja, rond 18u was ons verhaaltje van SAG afgelopen, ik keerde met Wim moe maar voldaan terug naar huis. En dan nog de tijd vinden om al die projecten af te werken en mijn aankopen weg te steken!

En daar krijgen jullie uiteraard op een andere keer nog foto's over!

Een applausje voor mezelf

De voorbereidingen voor de reis draaien op volle toeren. Zaterdag zijn we gaan wandelen in de buurt van Malmédy (zie ander berichtje) en gisteren stond onze eerste duikles op het programma. Dat zal vooral nuttig zijn voor het 2de gedeelte van de reis, om in Nieuw-Zeeland, Australië en/of Indonesië te duiken. En aangezien het aan te raden is om al een PADI-certificaat te halen, zijn we daar dus maar mee aan de slag gegaan.

Ik had best wel wat zenuwen, want als kind heb ik nooit echt mijn zwemvaardigheden ten top kunnen oefenen. Ik had nogal last van mijn luchtwegen, en waarschijnlijk ook mede daarmee een panische angst voor "water in mijn mond tijdens het zwemmen" gekregen... Maar toen we in Mexico voor het eerst gingen snorkelen vond ik het een fantastische ervaring. Nu, snorkelen is natuurlijk geen duiken, maar bij snorkelen voelde ik me relatief veilig, als het niet ging, was ik meteen weer boven water om te ademen. Maar dat is niet het geval bij duiken. Met een klein hartje ging ik er in feite naar toe. En onderweg hadden we al bijna de duikles kunnen gebruiken, amai, zo'n slecht weer!!! En dan nog de bliksem. Eéntje was zelfs zo dicht dat er meteen een harde knal op volgde... en toen hebben we prompt rechtsomkeer gemaakt om de konijntjes alsnog binnen te doen... En dan richting Oostende. We waren uiteraard te laat, het filmpje met de instructie was al bezig. Door het filmpje werd ik al wat meer gerustgesteld. Er volgde nog wat uitleg, en een kwisje, waar ik toch een aardige 7/10 voor scoorde. Alleen de fysica-vragen had ik niet juist, ik ga toch nog een keer aan het studeren moeten om de wet van Boyle-Mariotte onder de knie te krijgen. Voor de leken: "pV = constant, zijnde de verhouding tussen p ofte de druk en V ofte het volume". Tja, toch wel een wet om te weten natuurlijk: hoe groter de druk, hoe kleiner het volume (dus hoe dieper je duikt, hoe meer je longen inklappen, tenzij je over perslucht beschikt uiteraard).
Nu, ik zal er maar mee ophouden, aangezien dit voor sommigen onder jullie waarschijnlijk Chinees zal zijn. Daarna ging het richting zwembad van Oostende. Het was jàààààààààààren geleden dat ik daar nog geweest ben, vermoedelijk dateert mijn laatste bezoekje van mijn 2de jaar middelbaar, ondertussen zo wat de helft van mijn leven geleden. Maar ik begon me toch iets minder op mijn gemak te voelen weer, de jeugdtrauma's leken weer boven te komen...
En dan was het tijd voor het echte werk. Eerst de bikini aantrekken, en dan al de rest van het duikmateriaal, te beginnen met de wetsuit. Amai, da's warm zo'n ding! En dan de fles monteren op de jacket, kraan opendraaien, druk controleren en zo meer. Uiteindelijk moesten we het jacket opblazen en zo in het water leggen, en dan aantrekken, en ook de vinnen. We waren al zover, alles in gereedheid voor de eerste duik. Eén goede raad: blijven ademen. Dat was voor mij het moeilijkste, want zoals ik al zei heb ik een panische schrik voor water in de mond. Van zodra ik onder water kwam, begon ik te panikeren en moest ik terug naar boven. Na zo een paar keer, leek ik plots veel rustiger te worden, en lukte het wel. En zo zwom ik dan hand in hand met de instructrice een stukje weg en weer, terwijl Wim en nog een andere jongen met de instructeur aan het werk waren. Maar daarna kwam nog een verschrikkelijke oefening: je mondstuk uithalen! Euh, ik had mezelf al overwonnen met door dat ding onder water te ademen, en nu moet je dus je lucht weggooien??? Maar ja, de klik was deze keer gauw gemaakt, en we moesten het 3 keer doen: één keer het water uit het mondstuk blazen, dan een keer met de luchtknop en een derde keer moesten we écht wel ons mondstuk "verliezen" en terug zoeken. Geen paniek, het hangt aan je vast, dus zover is het niet... Toch was het dus ook weer even wennen. Een laatste oefening was in feite je bril laten vollopen met water, en dan het water eruit "blazen". Wéér zoiets waar ik zo'n schrik van heb! Verschillende keren geprobeerd, en maar 2 keer gelukt. Maar ik was dan ook weer hilarisch bezig onder water. Langs de bovenkant half laten vollopen, naar boven kijken en dan je masker boven vasthouden, terwijl je de onderkant een klein beetje opendoet en tergelijk blaast door je neus. Bij zo'n oefening knijp je best je neus niet dicht, zoals ik! Tja, allemaal zo van die situaties die je moet oefenen, maar die je in feite toch vanzelfsprekend doet, want dat had ik al gedaan voor ze de oefening uitgelegd hadden, en toen was het me wel gelukt het water uit mijn masker te krijgen. Trouwens, nog een leuk iets, weet je wat je moet doen om je bril schoon te maken en ervoor te zorgen dat ze niet beslaat onder water? Goede ouderwetse speek! Stel je voor! Maar het werkt dus echt.
Na al die oefeningen zwommen we nog wat verder rond. Het was zalig, het enige wat je hoorde was je eigen geproduceerde bellen bij het uitademen. En zo'n mooi zicht onder water en zo rustig! Er waren nog meer duikers in het zwembad, maar het was schitterend om te zien. En stel je dan een keer voor dat dat allemaal vissen of dolfijnen of zo zijn... Ik kwam helemaal tot rust, en dacht niet meer aan mijn ademhaling. Het diepste van het zwembad is daar 4,5 m, en ik heb daar zelfs de grond aangeraakt. Stel je voor! Nog nooit in mijn leven ben ik onder water geweest in een zwembad, laat staan de grond aangeraakt met mijn handen, en nu wel!
Kortom, ik heb gisteren een serieuze overwinning behaald op mezelf, ik heb weer mijn grenzen een paar kilometer verlegd. Nooit gedacht dat ik het effectief zou halen, maar met geduld is het dus wel gelukt! Daarom geef ik mezelf dus een applausje, en ik kijk al uit naar de volgende duik.
Maar of die er snel zal komen, weet ik niet. Want vandaag ben ik met oorpijn opgestaan, die in de loop van de dag alleen maar erger geworden is. Zo erg zelfs dat ik vanmiddag vroeger naar huis ben gekomen om naar de dokter te gaan. En ik moet dus pijnstillers en iets met adrenaline in nemen, en als het niet betert moet ik aan de antibiotica... En liefst niet te snel weer duiken, om permanente schade te vermijden. Tja, daar gaat mijn goed gevoel weer...

Een dagje stappen in de Ardennen

Mijn leven bestaat voorlopig enkel en alleen uit werken en sporten, van al de rest komt maar weinig in huis. En de enige dag in de week dat ik nog vrij heb, gaan we er ook wel vandoor zeker! Niet dat ik het erg vind hoor, verre van, maar soms is het wel een keer leuk om uit te slapen en te luieren. Maar dus niet afgelopen zaterdag! We hebben ons voorgenomen om in de mate van het mogelijke zoveel mogelijk de zaterdagen in juni te gaan wandelen, alsook de woensdagen in de vakantie. En het liefst nog de technisch moeilijkere wandelingen, allemaal in voorbereiding van onze 6-daagse huttentocht in augustus, en uiteraard voor ons ultieme doel: de wereldreis!
Dus Wim had weer het een en het ander uitgestippeld, en rond 8u vertrokken we richting Malmédy (in feite de baan tussen Eupen en Malmédy, de Hoge Venen). Ik was uiteraard al vroeger wakker, boterkoeken halen voor 's morgens en een broodje voorzien voor 's middags. Maar als passagier heb ik het geluk dat ik kan slapen als ik dat wil, iets wat meestal steevast gebeurt op langere afstanden (tenzij er veel te vertellen is, maar dat was nu niet het geval).
De eerste op het programma, was de wandeling door Nêur Lowé, volgens de site waar we de informatie ophaalden: "De wandeling is niet gezien de afstand maar wel gezien de aard van de wegen voor de meer ervaren wandelaar. Hij is op sommige stukken best wat avontuurlijk! " Ideaal dus!
Aan de waterval hebben we even halt gehouden voor de picknick (een broodje eten langs een steil bospad is niet echt ideaal, en daar hadden we een bankje om even uit te rusten). Gelukkig moesten we niet te veel stoppen om bijvoorbeeld te drinken, want het was de eerste keer dat we onze drankzakken in de rugzak zouden uitproberen.
Ik laat jullie even meegenieten met de foto's van deze wandeling:

Al bij al een ontzettend leuke wandeling, alleen het einde was een beetje saai, een geasfalteerd pad rechtdoor, maar ja, een mens kan ook niet alles hebben in het leven! Volgens het bordje duurt de wandeling gemiddeld 3 uur, maar wij hadden de klus in 2 uur geklaard (voor 9km)

En dan terug in de auto, en even verderop naar een volgend vertrekpunt gereden: Mont Rigi.

We hadden niet zoveel tijd meer over als voorzien (we hadden namelijk in de heenrit serieus wat tijd verloren omdat we de verkeerde richting uitgereden waren, voor een keer dat ik geen co-piloot speel, maar Wim alles heeft afgeprint, nu ja alles?), dus deden we een andere wandeling dan eerst voorzien. Een beetje door het venengebied, met een makkelijk stuk van 4 km, en dan nog een pittig stuk van 2 km (zie ook de foto van het kaartje, de smalle lus was het moeilijkste). Op de aangelegde paadjes stapten we goed door, er was toch niets moeilijks aan. Er waren ook nog een groep mensen die met een gids het gebied doorkruisten, ik vermoed dat ze dachten dat wij niet goed wijs waren, aangezien de meesten van hen er niet echt als wandelaars uitzagen... Af en toe stonden ook informatieborden over de omgeving, en meestal hielden we daar even halt om te lezen wat er stond. Zo was er onder andere ook een turfsteekplaats. Maar ja, uiteindelijk verlieten we het aangelegde pad om een bosweg te nemen met een behoorlijke klim. Daar ben ik vergeten foto's te nemen. Het is niet zo dat ik om de 5 stappen stop om te fotograferen, verre van, maar soms "vergeet" ik het ook gewoon. Pas toen we weer beneden waren aan de voet van de steile helling, heb ik het pad in de hoogte gefotografeerd. Je hebt niet veel nodig om snel veel hoogteverschil te maken. Terwijl de wandeling vorderde, begon het meer en meer te overtrekken, en op het einde begon het te druppelen, en toen we goed en wel in de auto zaten, kwam er een stortbui aan... Dus de wandeling was goed op tijd afgelopen.

En daarna reden we naar huis, maar blijkbaar was op een gegeven moment het geld in Wallonië op, want we hebben verschillende flitscontroles gezien, en geld voor pijlen hadden ze ook niet, want nergens werd richting Brussel aangeduid, waardoor we ook weer hopeloos verloren reden. En dan te weten dat we 's avonds nog in Ieper moesten zijn voor een etentje met het werk van Wim... Dus eenmaal thuis gekomen als een wervelwind de douche in, en dan in volle vaart naar het volgende punt. We gaan maar niet zeggen wat onze gemiddelde snelheid was voor die dag... (met de wandelingen meegerekend gaan we wel een een mooier gemiddelde zitten...)